ทางฝ่ายผู้ชาย...

รวม โรงเรียน !!!!!! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย อาจารย์ใหญ่เขาคิดอะไรของเขานะ!

ใช่เมื่อกี้ฉันไปประชุมประธานนักเรียน มาคำสั่งอาจารย์ใหญ่ ถือว่าเป็นประกาศิต เอาเป็นว่าฉันจะไปบอกคนทั้งห้องนะ เติ้ลพูดหน้าตาย

แล้วทำไมแกได้เข้าประชุม บิวถาม

อ๋อ เขาเลือกคนที่ได้ที่หนึ่งของทุกห้องไปประชุมน่ะ

เราอยู่ห้อง ม6/8 ห้องที่เรียนเก่งที่สุดอย่าบอกนะว่าแก... เรนเอะใจ

อืม ฉันได้ที่1ของชั้นปีและ ได้เลือกเป็นประธานนักเรียนแหละ เติ้ลกล่าวและยักไหล่ อย่าง ไม่รู้สึกรู้ร้อนรู้หนาว

เฮ้อ..สนามฟุตบอลก็คงโดนแย่งโดยพวกนักเรียนหญิงที่เรื่องมาก เนย์กล่าวเซ็งๆ บอยดูจะเป็นคนเดียวที่ดีใจกับข่าวนี้

พวกแกจะนั่งตายซากทำไมหว่า มีอาหารตา ในโรงเรียนน่ะ วิเศษ จะตายไป ไม่ใช่มีแต่หนุ่มๆอย่างพวกแก

งั้นทำไมแกไม่ลาออกไปอยู่ โรงเรียนสหะละวะเมฆประชดเข้าให้

ใจคอฉันจะทิ้งเพื่อนไปหาสาวได้ลงคอหรือไง...เน๊อะเรน

เอาเหอะฉันยังไงก็ได้ขออย่าเจอยัยถึกนั่นเป็นพอ

*-*-*-*-*--*-*--*-*--*-*-*--*-*-*-**-*-*-*--*-*-*-**-*-**-****-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ปัทมา....ฉัน...เจนเดินตัวลีบไปหาหัวหน้าเชียเหลีดเดอร์อย่างรู้สึกผิดอย่างรู้สุกผิดเพราะเธอมาสาย

ยัยบ้า เจนจิรา! ทำไมมาสายโด่ง ป่านนี้!!!

แง้ๆ ขอโทษค่า (>_<)

เอาเหอะ ฉันยกโทษให้ แต่เธอรู้ไหมคุณครูที่ปรึกษาชมรมเราเลือกให้เธอกับฉันป็นดรัมเมเยอร์ ของรุ่นเรา หัวหน้าชมรมมอบหมายหน้าที่ใหม่ให้เจนพร้อมยื่นคฆาให้เส็ดสับ

หา...ดรัม?? (o_o)

ใช่ ดรัม

ไม่เอานะ ทำไมอะ! เดี๋ยวฉันก็แขนใหญ่หรอก..แถมไม่มีค่าจ้างด้วย อุบ...

เจนจิรา..... ปัทมา เริ่มเหนื่อยใจกับความ งก ของเจน

ทำไมอะ \(0o0)/

ฉันจะบอกเหตุผลดีๆให้สองข้อนะ 1 เธอมาสายตลอดการนัดซ้อมตอน ม5 เลยโดนทำโทษ 2 ใครกันละที่ว่างๆ หรือเวลาใช้ความคิดแล้วชอบควงปากกาโยนขึ้นแล้วก็รับได้อย่างสวยงามตลอด

เหตุผลแรกฟังไม่ขึ้น แต่ อันที่สองจะบอกว่า มันก็แค่ปากกา (= =*)

ถึงจะแค่ปากกา แต่มื่อรวมกับเหตุผลแรกเธอก็สมควรจะเป็น ดรัมแหละไม่ต้องเถียง ปัทมาออกความเห็นย้อน

เอ่อ..ละได้ตังปะ..

ไม่ได้! เอานี่เอาคฆาไป เธอต้องมีเวลาซ้อมกับพวกชมรมดุริยางด้วยนะ..เอาละไหนลองควงสิ! (- -*)

ค่า! เจนเริ่มควง คฆาและโยนขึ้นบนฟ้าอย่างสวยงาม พร้อมกับรับได้พอดีเป๊ะ

ดีมาก เจนนี่!

แหะๆ..แต่ฉันขอซ้อมพู่ก่อนได้ป่าว เพราะมันจะต้องเชียในอาทิตหน้าแล้วอะ

ได้ๆ เอานี่พู่ของเธอ (^-^)/

เอาฮึบ! ว้าย! แต่พอเป็นพู่ เจนกลับโยนแรงเพราะปรับแรงจากที่โยนคฆาเมื่อกี้ไม่ได้ ทำให้ พู่ เลยไปไกล

เจนจิรา!

แหะๆ ขอโทดนะ เดี๋ยวฉันไปเก็บเอง ว่าแล้ว สาวน้อยผิวขาวอมชมพูไปตามหาพู่ที่ หายไป

*-*-*-*-*--*-*--*-*--*-*-*--*-*-*-**-*-*-*--*-*-*-**-*-**-****-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เอ่อ ทุกคน เดี๋ยวฉันขอไปดูห้องดนตรีของโรงเรียนนี้หน่อยนะ จู่ๆเนย์ก็พูดขึ้นในขณะที่คนอื่นๆในกลุ่มกำลังรีบย้ายข้าวห้องไปห้องเรียนใหม่

ฉันไปด้วยแล้วกันวะไอ้เนย์ ฉันกะจะสมัครชมรม ดุริยางค์ ถ้าเครื่องดนตรีมันดีน่ะนะ เรนว่า

เค..งั้นฉันกับไอ้บอย ไอ้บิว ไอ้เมฆ จะไปรอที่ห้องนะ

เอ่อ..ฉัน ไอ้เมฆอ้ำอึ้ง

แกจะไปห้องสมุด บิวกล่าวอย่างรู้ทัน (- -*)

เออ...รู้ก็ดีฉันจะได้ไม่ต้องเสียแรง พูด ฉันไปละ

ไอ้เมฆก็บ้าเกม มันคงจะไปหาหนังสือเกมอ่าน ไอ้เติ้ลก็บ้าเรียน ไอ้เรน ก็บ้าเพลง เฮ้อ เพื่อนฉันแต่ละคนบอยบ่น

แต่แกอะ บ้ากาม...อย่างน้อยฉันก็มีสาระกว่า เติ้ลย้อน บอยซึ่งไม่รู้จะเถียงกลับว่าไรดีก็ได้แต่เงียบ

*-*-*-*-*--*-*--*-*--*-*-*--*-*-*-**-*-*-*--*-*-*-**-*-**-****-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ไอ้เนย์จู่ๆเรนก็พูดขึ้นหลังจากที่ ทั้งสองคนแยกออกมาจากกลุ่มใหญ่

หืม มีไร เรน

ฉันว่า...ฉันมีเรื่องจะข้อร้องแกวะ

เออ มีไรว่ามา

ฉันว่า แกเสียงดีกว่าฉัน แกน่าจะมาออก อัลบั้มคู่กับฉันและให้ฉันเป็นมือกีต้านะ

อะไรทำให้แกไม่มั่นใจได้ขนาดนี้วะ (T_T)

ฉันไม่ได้เสียความมั่นใจนะ ฉันพูดจริงๆ ก็อย่างว่าฉันมันลูกมือกีต้านี่หว่า ก็ต้องให้เก่ง กีต้าสิ แกก็รู้ว่า ฉันชอบเล่นกีต้ามากกว่าร้องเพลงด้วยซ้ำ

......... \(- -*)

ไอ้เนย์...

ฉันไม่รับปาก...แต่จะลองเอาไปคิดดู เรนยื้มออก

ไอ้เล่นตัว เรน หยอกเข้าให้

รู้อยู่แล้วว่าคนอย่างไอ้เนย์ มันต้องใจอ่อน ช่วยเหลือ เพื่อน \(^o^)/ Ho! Ho!! Ho!!!!

นั่นมันพู่ใครน่ะ ติดอยู่บนต้นไม้

จะไปรู้หรอ รีบไปห้องดนตรีดีกว่า

แกไปก่อนก็ได้ เดี่ยวฉันขอปีนขึ้นไปเก็บก่อนคงจะเป็นของพวกหลีด

ไอ้เนย์ ฉันไม่เคยได้ยินว่า โรคหน้าม่อ เป็นโรคติดต่อทางอากาศนะ (- -*)

ไอ้บ้า ฉันไม่ได้ ติดมากจากไอ้บอยเว่ย สูงแบบนี้หลีดคงปีนขึ้นไม่ไหวหรอก เอาเหอะ แกไปก่อนละกัน

เอาเหอะ มีฉากเด็จอะไร บอกด้วยนะ (^o^)

ไอ้บ้า

*-*-*-*-*--*-*--*-*--*-*-*--*-*-*-**-*-*-*--*-*-*-**-*-**-****-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ในห้องสมุด โดนัทสาวน้อยร่างบอบบาง ใส่แว่น มัดหางม้า กำลังสาละวนอยู่กับการหาหนังสือเล่มนึงแต่ว่าใครจะรู้ว่าหลังเลนซ์แว่นนั้น โดนัทจะเป็นสาวน้อยหน้าตาคิคุเหมือนคนญี่ปุ่นไม่มีผิดตอนนี้เธอทำหน้ามุ่ย เพราะว่าหาเท่าไหรก็หาหนังสือที่เธอต้องการไม่เจอ เธอจึงถอดแว่นออกมาเช็ดเพื่อทำความสะอาดเผื่อว่า ฝุ่นมันอาจบังหนังสือที่เธอต้องการหา ก่อนใส่กลับเข้าไปใหม่ เธอจึงตัดสินใจไปที่เคาเตอร์ เพื่อไปถามบรรนาลักเกี่ยวกับหนังสือตัวยุ่ง

ยืมแค่2เล่มนี้หรอ จ๊ะโดนัท บรรนาลักห้องสมุดดูท่าจะคุ้นกับเธอเป็นพิเศษถึงขั้นเรียกชื่อเล่น เพราะเวลาว่าง โดนัทจะคลุกตัวอยู่แต่ในห้องสมุด

อ๋อ เปล่าค่ะ เล่มนี่หนู หยิบผิดอาจารย์ค่ะ หนังสือ รหัส ฤฆ.152003 เนี่ย ยังอยู่รึเปล่าค่ะ

เดี๋ยวนะ...อ๋อ เพิ่งมีคนยื่มไปเมื่อกี้เองละ ก่อนหน้าหนูซัก2-3นาที ยังไงวันหลังมาเช็ดใหม่นะ

ค่ะ..ขอบคุณค่ะ โดนัทรีบวิ่งหลับห้องแต่ด้วยความรีบเธอจึงชนกับ ผู้ชายคนหนึ่งหนังสือสองเล่มหนาๆที่เธอถืออยู่ตกกระจายบนพื้นทันที

ขอโทษค่ะ!ถึงแม้ว่าโดนัทจะนั่งจุมปุ๊กอยู่ เธอก็ไม่ลืมที่จะรักษามารยาท

ไม่เป็นไร นี่หนังสือของคุณ..ชายหนุ่มคนนั้นเก็บหนังสือให้เธอพร้อมยื่นให้กับเธอ เขาเป็นชายหนุ่มที่ค่อนข้างตัวสูงและท่าทางเก้งก้างของเขา สะดุดตาหนอนหนังสืออย่างโดนัทยิ่งนัก

ขอบคุณค่ะ ว้าย! จะสายแล้ว ขอบโทษนะค่ะว่าแล้วโดนัทก็รีบวิ่งไปห้องเรียน พอดีกับเรน และพื่อนๆของ ชายหนุ่มที่เดินมาพอดี

อ่าวเมฆ...ว่าแล้วแกต้องมาอยู่ในห้องสมุด เรนเรียกชื่อชายหนุ่มคนสำคัญ

อืม..แล้วแกไปห้องดนตรีเสร็จแล้วหรอเจ้าของนามเมฆถามเรนบ้าง

อ่าฮะ..ว่าไงได้หนังสือที่แกต้องการยื้มปะ

ได้สิ นี่ไง เมฆเอ่ยพร้อมกับยื่นหนังสือที่ตนเพิ่งยื้ทมา บนปกเขียนว่า Flash Mx

แกจะเอาไปทำไร เนย์ที่ขี้สงสัยถามบ้าง

ก็...เขียนเกมให้เพื่อนๆในเน็ตเล่นน่ะ เมฆตอบ

นี่แกยังบ้าเกมไม่พอถึงขนาดกับต้องเขียนเองเล่นเองเลยหรอวะไอ้บอยบ่น

เมฆบ้าเกมก็ยังดีกว่าบ้า หญิงอย่างแกละไอ้บอยเติ้ลกัดบอยเข้าให้

เออๆ ใครมันจะมีสาระเท่าแกละไอ้เติ้ล ไอ้บ้าเรียนบอยเหวกลับ

ถึงไดอารี่ที่รัก

ทำไมโลกนี้ต้องมี สิ่งที่แตกต่างกันนะ มีสีดำ สีขาว หยิน หยาง และ ผู้หญิงผู้ชาย เพราะถ้ามีเพศเดียวก็ดีสิ จะได้ไม่ต้องมีการแบ่งแยก ชนชั้นกัน เฮ้อ ผู้หญิงจะได้ไม่ต้องโดนเอาเปรียบ ทำไมน่ะหรอ ดูสิ อย่างในเรื่องขุนช้างขุนแผน ขุนแผนมีเมียตั้งหลายคนยังไม่มีไคว่าอะไรเลย แต่พอนางวันทองเกิด สองใจขึ้นมากลับโดนประหารชีวิต ฉันคิดว่ามันไม่แฟร์เลยจริงๆ รัฐบาล มีแนวโน้มประกาศว่า สมัยนี้ ชายหญิงมีความเท่าเทียบกัน ถ้าหากมีความเท่าเทียมกันจริงทำไม ผู้ชายถึงมีแค่คำนำหน้าว่านายละ และผู้หญิงที่ไม่แต่งงานถึงจะมีคำนำหน้าว่านางสาวเท่านั้น เพราะงั้นถ้า ไม่มีสิ่งที่แตกต่าง ก็คงจะไม่มีปัญหาเกิดขึ้นให้ยุ่งยาก และผู้ชายสมัยนี้น่ะ ยิ่งชอบเอาเปรียบผู้หญิงอยู่ด้วย เพราะงั้นแล้ว ยิ่งทำให้ฉันเกลียดผู้ชาย

ใช่....ฉันเกลียดผู้ชายสิ่งที่เป็นศัตรูตัวฉกาจ ของผู้หญิง...

นางสาว มีนา (มีน)

หญิงสาวร่างบางผมประบ่า ปิดไดอารี่เล่มโปรดแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย พลางทอดมองออกนอกหน้าต่างไปยังท้องฟ้าอันไร้จุดหมาย

เฮ้อ..เมื่อไหร่สังคมเราจะทัดเทียมกันซะทีนะ

ปังๆๆ!!...พี่มีนๆ วันนี้พี่เปิดเทอมขึ้นม.6 ไม่ใช่หรอ เดี๋ยวก็สายหรอก พี่มีนๆ

เจ้าของนาม มีน หรือนางสาวมีนา หลุดออกจากภวังค์ ตามเสียงเรียกของน้องสาวเพียงคนเดียว สาวน้อยคนนี้ชื่อนางสาวมีนา อายุ17ปีเต็มเมื่อ เดือนที่แล้ว ผมสั้นประบ่าของเธอทำให้เธอยิ่งดูดีขึ้นรับกับใบหน้ามลนั้น หน้าตาของเธอไม่ได้จัดว่าเป็นคนสวยสะดุดตา แต่เธอก็สวยบุคลิก เพราะเธอคือหลานสาวคนโตของ ผู้นำประเทศทำให้ต้องมีบุคลิกดูดีอยู่เสมอสิ่งที่เธอชอบคือ ขนมจากญี่ปุ่น ส่วนสิ่งที่เธอเกลียดก็คือ ...ผู้ชาย

เออๆ...รู้แล้วละน่า มาย เธอเองก็ขึ้น ม3ด้วยไม่ใช่รึไง

โธ่...พี่มีน ก็..มายแต่งตัวเสร็จแล้วนะ พี่มีนรีบกินข้าวได้แล้ว เป็นประธานนักเรียนไม่ใช่หรอไง นี่ 7.00 แล้วนะ

7.00!!! ไอ้มาย!! แล้วแกจะชวนฉัน คุยทำไมละ!...ไม่กงไม่กินมันแล้วพี่ไปละ

ว่าแล้วสาวน้อยตัวดีก็รีบจัด(ยัด)ของใส่กระเป๋านักเรียนสีแดงใบโต ใส่สิวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกนี่เธอจึงไม่ได้ เตรียมตัวอะไรนัก

ไปละค่า.!!

ตึกๆๆๆ.....ตึกๆๆ

ตายแล้ว!! นี่มัน7.15 แล้วหรอ กรี๊ดด

พลั่ก!!!!(เสียงของชนกัน)

ว่าด้วยกฎข้อที่สองของนิวตัน action = reaction เมื่อมวลสองมวลมากระทบกันจะเกิดการแรกโมเม้นตัมกัน เพราะฉะนั้นคนที่มีโมเม้นตัมน่อยกว่าจะได้รับแรงกระแทกมาก แน่นอนที่สุด มีนผู้ที่มีโมเมนตัมน้อยเมื่อชนกับคนที่ตัวใหญ่กว่า สาวน้อยก็ล้มลงก้นเบ้ากับพื้นทันที

อูย....เจ็บ มีนคราง พลางใช้มือลูบส่วนที่เจ็บเผื่อมันจะบรรเทาลงบ้าง

โอ๊ย...ขอโทษนะ เจ็บตรงไหนรึเปล่า

ไม่เป็นไร ค่ะ..ขอโทษ..นะ...คะ

หญิงสาวเงยขึ้นไปมองหน้าคู่กรณี คู่กรณียืนมือมาหวังว่าจะช่วยมีนพยุงตัวขึ้นโดยไม่สังเกตเลยว่าหน้ามีน จากที่เคยมีเลือดฝาด กลับเปลี่ยนเป็นสีซีด..

ผู้ชาย!!!!

ครับ...ผู้ชาย จะให้ผมเป็นกระเทยหรอไง

คู่กรณีเลิกคิ้วขึ้น อย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่มีนพูดออกมา (แถมกวนโอ๊ยซะด้วย)

งั้นคำขอโทษ เมื่อกี้ ฉันไม่ได้ขอโทษนายนะ ฉันแค่ขอโทษตัวฉันเองที่ดันต้องมาชนกับผู้ชาย

นี่คุณ...คุณนั้นแหละเดินใจลอยมาชนผม แล้วผมก็อุส่าช่วย คำขอโทษหรือคำขอบคุณซักคำยังไม่มีเลยหรอ

ก็ฉันไม่ได้ผิดนี่ นายประสาทกลับ!

แต่กลับทำให้คู่กรณีคนนั้นใช้สายตามองมีนอย่างไม่ไว้ใจ

หรือว่า...เธอจะอ่อย ฉัน

อย่ามาพูดบ้าๆนะ! ต่อให้นายเป็น ผู้ชายคนเดียวที่อยู่บนโลกนี้ ฉัน ก็ไม่คิดจะอ่อยนายเด็จขาจ!!!

โธ่...ปากแข็ง ชายหนุ่มพูดกลับเป็นเชิงล้อ

กรี๊ด!!!! ไม่มีทางย่ะ

มีนหมดความอดทนกับคู่กรณีของแธอ จึงเงื้อมือขึ้นพร้อมที่จะตบลงไปบนใบหน้าของคนตรงหน้า แต่ว่า ชายหนุ่มเร็วกว่า จับข้อมือของเธอทันก่อนที่มันจะกระทบกับแก้มของเขาพร้อมขึ้นเสียงกับมีน

นี้คุณ ผมพูดเล่นๆ ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย!!

ฉันเกลียดนาย...เกลียดผู้ชายด้วย!!

มีน!!

เสียงของบุคคนที่สามทำให้มวยที่ดูสมคู่หยุดชะงัก เสียงเล็กนั่นมาจาก หญิงสาวตัวเล็กผิวคล้ำแฝงด้วยแววตาจริงจัง พร้อมด้วยกระที่หน้านั้นกลับทำให้เธอดูน่ารักในสายตาหนุ่มๆหลายคน

แพร.. มีนเอ่ยชื่อเพื่อนของเธอ ใช่แล้ว เธอคือ ลูกแพรหรือ น้ำทิพย์ หนึ่งใน5 เพื่อนสนิดของ มีน, แพรรีบเดินมาทาง มีนพร้อมฉุดมือมีนลากไปทางโรงเรียน

รีบไปเถอะเดี๋ยวสาย และจะมีเรื่องแต่ เช้าไปทำไมเนี่ย!

โธ่..แพรก็..นี่นายหวังว่า ฉันจะไม่ต้องเจอนายอีกนาย แบร่!!

นึกว่า ฉันอยากเจอเธอนักหรอกไง ยัยอึกถึก!

แกตายซะเถอะ!!

เดี๋ยวนะ มีนใจเย็น

แต่คู่กรณีของมีนยิ้มแฉ่ง ก่อนที่จะวิ่งหายไปยังโรงเรียนของเขา

แพร!! เธอจะห้ามฉันทำไมเนี่ย อีกนิดเดียวฉันจะสั่งสอนไอ้หมาบ้านั่นได้อยู่แล้ว

แต่ฉันว่า ก่อนเขาตาย แกจะตายน่ะสิไอ้มีน

ทำไมวะ..

นี่แกแกล้งโง่หรืออะไร

ถ้าฉันตรัสรู้ได้ ฉันคงจะถามแกหรอกนะแต่จะว่าไปหมอนั่นหน้าคุ้น ชะมัดเครื่องแบบ แบบนั้นคงจะเป็น โรงเรียนชายล้วนข้างๆ โรงเรียนสตรีของเรา

ถูกต้องแล้วมีนเอ๋ย ตานั่นน่ะคือ เรน เชียวนะ

เรน?

โอ๊ย...นี่แกแกล้งโง่หรือโง่ อัจฉริยะกันแน่ หะ! ก็ลูกชายคนเดียวของมือกีต้าที่เก่งที่สุดในญี่ปุ่นไง นั่นอะ หนุ่มญี่ปุ่นที่มากออกอัลบัลชุดแรกที่เมืองเรานะ และเขาก็เลยมาเรียนที่ไทยตั้งแต่ม 4 แล้ว อัลบัมแรกเขาก็เพิ่งออกไปเมื่อ 6เดือนที่แล้ว

โธ่เอ๊ย กะอีแค่ ดารานักร้องผู้หญิงที่ไหนจะกล้ามาตบ ฉัน แกก็รู้ว่าฉันน่ะ หลานใคร

*-*-*-*-*--*-*--*-*--*-*-*--*-*-*-**-*-*-*--*-*-*-**-*-**-****-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เฮ้อ...ตบมาได้ แรงเยอะชะมัด ...แต่ยัยนั้นหน้าคุ้นๆแหะ.. เรนบ่นอุบให้กับมือที่รับฝ่ามือของมีนเมื่อกี้ต็มแรง

อะไรนะ? มีสาวไหนทำให้ เรนของพวกเราหนักใจได้ด้วยหรอ

สงสัยจะเจอกันในฝันละมั้ง ถึงหน้าคุ้นๆ สงสัยจะเป็นเนื้อคู่ไอ้เรนว่ะ

เพื่อนของเรนที่แอบได้ยินคำบ่นของเรน ส่งมุขตลกไปให้เพื่อนที่เหลือในกลุ่มขำกลุ่มของเรนมีทั้งหมดหกคน ประกอบด้วย เรน บิว เนย์ เติ้ล บอย และ เมฆ

เฮ้ยๆ ไอ้เนย์ ไอ้บิว..ไม่ขำนะเว่ย ถ้าฉันจะหาผู้หญิงมาทำแฟนซักคนก็ขอให้คนที่ถึกน้อยกว่ายัยนั้น ดีกว่า

น้อยๆหน่อยไอ้บิวแกก็รู้ว่าฉันไม่เชื่อเรื่องเนื้อคู่ ชีวิตนี้ ฉันขอใช้ชีวิตพร้อมกับผู้หญิงหลายๆคนทีเดียวดีกว่า ไอ้บอยเถียง

ก็เพราะแกยังไม่เจอคนที่ชอบจริงๆนี่หว่า ไอ้เติ้ลโต้

บ๊ะ...ก็คบทีเดียวมันน่าเบื่อนี่ว่าแต่เรน...แกพอรู้ชื่อบ้าง ป่าววะ ฉันชักสนใจ

เห็นว่าชื่อมีนหรือไงเนี่ยแหละ...แต่ข้าไม่แนะนำให้จีบเลยจริงๆไอ้บอย

มีน? คงไม่ใช่..

มีไรรึ เมฆ

ก็ หลานสาวคนโตของผู้นำประเทศไง เห็นว่าอยู่ รร สตรีล้วนข้างๆรร เราเนี่ย แถมเป็น ประธานนักเรียนด้วย แต่คงไม่ใช่คนเดียวกันเนอะ ชื่อมีนออกจะโหล

เป็นไรไปไอ้เรน หน้าซีดเชียว.. เนย์ทักบ้าง

รู้สึกว่าจะเป็นคนเดียวกันละ

เฮ้ย..

*-*-*-*-*--*-*--*-*--*-*-*--*-*-*-**-*-*-*--*-*-*-**-*-**-****-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ใช่เพราะฉันเป็นถึงหลานสาวของผู้นำประเทศ ถ้าหญิงหน้าไหนมาตบ เดี๋ยวปู่ฉันก็ส่งทั้งกองทัพมาจัดการเองแหละ มีนพูดอย่างร่าเริ่งโดยไม่ดูว่าคนอื่นหันมามองเธอเป็นตาเดียว

และถ้าทำงั้น ทุกคนก็จะหาว่า ปู่เธอโกงกินบ้านเมืองมาเพื่อปกป้องเธอนะแพรพูดอย่างมีเหตุผล(มีนเงียบลงในทันที)

ในกลุ่มของมีนก็มีสมาชิกทั้งหมดหกคนเช่นกัน ประกอบด้วย มีน ลูกแพร หวาน เจนนี่ โดนัท และ นิ้ง

น่าเรื่องก็จบแล้วมีนน่าจะใจเย็นนะเจนเอ่ย

ก็ได้ เห็นแก่เจนนะเนี่ย(ว่าไปนั้น) ว่าแต่ โดม(ชื่อเล่นโดนัท) และนิ้งละ?

ก็เธอเล่นมาซะสาย ฉันก็เลยต้องไปประชุมประธานนักเรียนแทนไงละในฐานะเลขา นิ้งที่เพิ่มกลับจากห้องประชุม พูดขึ้นหลังจากที่มีพูดจบไปได้ไม่นาน

อ่าว!นิ้ง ขอบใจแกมาก..

ทีหลังแกก็รู้จักตื่นเช้ามาให้ทันละกัน แกจะขอบคุนฉันได้มากเลย = =*

ส่วนโดม ก็ไปห้องสมุด แกก็รู้ หวานพูดบ้าง

อ๋อ..หนอนหนังสือ

แล้ว ข่าวเรื่องประชุมมีอะไรบ้างละ

แก อยากฟังข่าวดีหรือข่าวร้าย ก่อนละ นิ้งเล่นตัว

ฉันขอข่าวร้ายก่อน เพราะข้าวดีจะได้ ช่วยปลอบใจฉันก่อน

อ๋อ ก็เดี๋ยวนี้เศษฐกิจไม่ค่อยจะสู้ดีนักเขาก็เลยกะจะรวมโรงเรียนชายล้วนข้างๆ เป็น โรงเรียน สหะ โดยให้ ตึกของ โรงเรียนชายล้วนคือแผนก มัทยมต้น ส่วน มัทยมปลายก็ยังคงเป็น ตึกของฝั่ง โรงเรียนเรา

รวมโรงเรียน!!!!!

อื้อ

นั่นคงเป็นข่าวอภิมหาร้ายของมีน เลยละเจนพูดโดยที่ตัวเธอเองก็รู้สึกแย่ไม่แพ้ มีนเลย

ทำไมอาจารย์ใหญ่ทำแบบนี้โดยไม่รอฟังความเห็นจากฉันก่อนละ!

มีน....ถึงเธอจะเป็นหลานสาวของผู้นำประเทศ แต่นั่นก็ไม่ได้ หมายความว่า เธอจะเป็นหลานสาวของผู้ก่อตั้งโรงเรียนด้วยนะ = = หวาน พูด ลูกแพรที่บัดนี้ช๊อกไปเรียบร้อยแล้วกำลังนั่งเงียบ

อ๋อ เจน จู่ๆ นิ้งก็พูดขึ้นเหมือนนึกอะไรได้ในขณะที่ มีนเอาหน้าซุกลงไปกับโต๊ะเรียน

หืม?

เธอไม่ได้ มีซ้อมหลีดตอนเช้าหรอหรอ? เห็นหัวหน้าชมรมแกบอกว่าอาทิตหน้า มีเชีย นักกีฬาวอลลเล่ หญิงละ

อ๊ะ!...จริงด้วย!! แต่จะหมดโฮมรูมแล้ว....

ไม่หรอก วันนี้โรงเรียนจะงดการเรียนการสอนครึ่งวัน เผื่อให้นักเรียนย้าย ห้องให้เรียบร้อยและทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ นิ้งทำหน้าเศร้า ประมานว่า ถ้าไม่ได้เรียนเธอคงจะปางตาย

ทำความรู้จักเพื่อนใหม่..ผู้ชาย มีนพูดอย่างหมดแรง

งั้นฉันไปก่อนนะเพื่อนๆ ป่านนี้ปัทมาคงจะฆ่าฉันแน่ๆ

หลังจากที่เจนไปแล้ว มีน หวาน แพร และ นิ้ง ก็มานั่งทำหน้าเครียด

หวังว่าคงไม่ต้องเจอะเจอ ตาโรคจิต เรน นั่นหรอกนะ

งั้นฉันต้องไปรายงานหน้าห้องละเอาเป็นว่า ยังไง พวกเราก็ได้ อยู่ห้อง ม6/8 ซึ่งเป็นห้องเด็กอัจฉริยะแล้วกัน อยู่รบหกคนเลย

แล้วข่าวดีของนิ้งละ แพรที่นึกได้เลยท้วง

อ๋อ ฉันสอบได้ที่1ของชั้นปีแหละ

เป็น...ข่าวที่ดีมากเลย ยัยนิ้ง...

ภาพที่เด็กชายเห็นคือเด็กญ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา นัยน์ตาสีทับทิมกำลังจ้องเขาด้วยแววตาทอประกายไร้เดียงสา ช่างเข้ากับเรือนผมสีชมพูอ่อนดุจไหมแพรพริ้วยามต้องสายลม ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มที่กระตุกหัวใจของ เจ้าของนามว่า อิลเล็กทีส

เรามาเล่นกันเถอะ

เสียงหวานเอ่ย

เธอเป็นใคร?

เด็กชายถามกลับทันควันตามนิสัยอันเย็นชาของเขาส่งผลให้เด็กญตรงหน้านิ่เงียบหุบนัยน์ตาคู่สวยลงทันที

ฉันถามว่าเธอเป็นใคร

คำกระเซ้าถูกส่งมาอีกแต่คลาวนี้ทำให้เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมยิ้มกลับอย่างมีเลสนัยเมื่อคิดแผนการร้ายออกได้

ฉันคือนางไม้
หา! ความฉงนถูกส่งไปให้เด็กชายทันที

มาเล่นกันเถอะ นะๆ นะๆ
ฉันไม่เล่นกับคนแปลกหน้า
งั้นเธอชื่ออะไร
หา.

คนถูกถามยิ่ง งงหนักเมื่อคนถามไม่มีท่าทียอมแพ้ว่าจะไป แต่กลับมาถามชื่อเขาซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนแปลกหน้านัยน์ตาสีท้องฟ้าจ้องกลับไปที่ เจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนตรงหน้า คนตรงหน้าทำหน้าบึ้งก่อนเอ่ยเสียงแข็งจนคนฟังต้องจำยอมอยู่ในอำนาจ

ฉันถามว่าเธอชื่ออะไร!!
อิลเล็กทิส ราอูล เดอะ วิซาร์ด ออฟ เมริลิน
ฉัน ออโรล่า เรียกโรล่าเฉยๆก็ได้ เท่านี้เราก็ไม่ใช่คนแปลกหน้ากันแล้วนะ
ไม่เฮ้ย!

ช่อดอกไม้ถูกสานเป็นวง ดั่งมงกุฎแห่งกษัตรย์ ถูกสวมลงบนหัวเจ้าของเรือนผมสีเทาทันที

นี่ให้ อิลเล็กทีส เรามาเป็นเพื่อนกันนะ

มือน้อยๆของเด็กญส่งให้เด็กชาย พร้อมกับรอยยิ้ม ทำให้เด็กชายต้องใจอ่อนยอมเล่นด้วยจนได้

ขอบใจ..

คำกล่าวสั้นๆพร้อมกับมือยืนออกไปตมาคำเชิญชวน ยิ่งทำให้สาวน้อยตรงยิ้มกว้างยิ่งขึ้น ทว่าหัวใจของชายหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะไปกับรอยยิ้มนั้น
เรามาเล่นกันนะ
อืม ก็ได้

ช่วงเวลาที่แสนสุขระหว่างเด็กทั้งสองช่างผ่านไปเร็วยิ่งนัก หัวใจทั้งสองดวงของเด็กชายเจ้าของเรือนผมสีเทา กับ เด็กญ เจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนเริ่มผูกพันกันโดยหารู้ไม่ว่าความผูกพันนี้คือความรัก ทั้งสองหารู้ไม่ว่าการลาจากเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว

ออโรล่า
หือ
เธอเป็นใครกันแน่

คำถามถูกส่งไปให้ เด็กสาวตรงหน้าที่บัดนี้กำลังเอาดอกไม้สีส้มสดมาทัดหู
แล้วเธอคิดว่า ฉันเป็นใครกันละ

คำถามถูกส่งกลับไปที่คนถามซึ่งเปลี่ยนสถานะเป็นคนถูกถามเสียแล้ว เด็กชายนิ่งเงียบ กับคำถามนั้น
.
ก็ได้ๆๆ แม่ฉันเป็นนางไม้ ส่วน พ่อฉันเป็น มนุษย์นี่แหละ
งั้นเธอก็เป็นครึ่งนางไม้น่ะลิ

เด็กสาวพยักหน้าแทนคำตอบ แต่ใบหน้าเด็กชาย บัดนี้แสดงออกถึงความเศร้าหมอง เขาไม่อยากจากเธอไป แต่เวลาแห่งการจากลาใกล้เขามาถึงแล้ว เด็กชายจึงเข้าเรอื่งที่เขาอยากจะพูด

ถ้าฉันทำได้ ฉันอยากจะหยุดเวลานี้ไว้ตลอดไป

ทำไมอิลเล็กทิสถึงอยาก หยุดเวลานะ

edit @ 2005/10/31 22:40:24
edit @ 2005/11/01 08:41:29